உழவாரம்

மதுரை மாநகரமே வைகை நதியிலிருந்து வீசும் சிலுசிலுப்பான அதிகாலைப் பனியில் குளித்து, ஒரு பெரும் திருவிழாவிற்குத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தது.

உலகமே வியக்கும் மீனாட்சி சுந்தரேசுவரர் திருக்கோயிலின் கும்பாபிஷேகத்திற்கான திருப்பணிகள் இரவு பகலாக மும்முரமாக நடந்து கொண்டிருந்தன.

வானத்தை முட்டி நிற்கும் கோபுரங்களில் சாரம் கட்டப்பட்டு, வண்ணச் சுதைகளுக்குப் புது வர்ணங்கள் தீட்டப்படும் பணிகள் ஒருபுறம் நடக்க, சித்திரைத் வீதிகளில் அதிகாலையிலேயே மல்லிகைப் பூ வியாபாரிகளின் சுறுசுறுப்பும், பில்டர் காபியின் வாசனையும், சாம்பிராணிப் புகையும் காற்றில் கலந்து மதுரையின் அடையாளத்தை உணர்த்திக் கொண்டிருந்தன.

மணிகண்டனுக்கு ஞாயிற்றுக்கிழமை என்றால் காலை ஒன்பது மணி வரை போர்வைக்குள் சுருண்டு தூங்குவதுதான் வழக்கம்.

ஒரு தனியார் நிறுவனத்தில் கணக்காளராக வேலை பார்க்கும் அவனுக்கு, வாரம் முழுவதும் எண்களோடும், வரவு செலவுக் கணக்குகளோடும், ஜி.எஸ்.டி 2B/2A உள்ளீடுகளைச் சரிபார்க்கும் எக்செல் மேக்ரோக்களோடும் போராடிவிட்டு, இந்த ஒரு நாள் மட்டும்தான் மனதிற்கும் உடலுக்கும் கிடைக்கும் ஒரே இளைப்பாறுதல்.

ஆனால் இன்று அவனது மனைவி மகேஸ்வரி அதிகாலை நாலரை மணிக்கே அவனை எழுப்பி, குளிக்க வைத்து, நெற்றியில் திருநீறு பூசி அனுப்பிவிட்டாள்.

தூக்கக் கலக்கத்துடன் தனது இருசக்கர வாகனத்தை நிறுத்திக் கொண்டு, காலைச் சூரியனின் பொற்கதிர்கள் பட்டு ஒளிரும் கம்பீரமான கிழக்கு கோபுர வாசலில் வந்து நின்றான் மணிகண்டன்.

"வாப்பா மணிகண்டா, வந்துட்டியா? மகேஸ்வரி நேற்றே சொல்லியிருந்தாள், உன்னை சீக்கிரம் அனுப்பி வைக்கிறேன்னு," என இன்முகத்துடன் வரவேற்றார் சிவலிங்கம் தாத்தா.

அவர் நெற்றி நிறைய பட்டை பட்டையாகத் திருநீறு பூசி, கழுத்தில் ருத்ராட்ச மாலைகள் அணிந்து, கையில் 'உழவாரம்' எனப்படும் சிறு மண்வெட்டி போன்ற கருவியை வைத்திருந்தார்.

அவரைப் போலவே சுமார் நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட சிவனடியார்கள் அங்கே குழுமியிருந்தனர். கும்பாபிஷேகத்திற்கு முன் கோயிலை முழுமையாகத் தூய்மைப்படுத்தும் 'உழவாரப் பணி' செய்யவே அவர்கள் வந்திருந்தார்கள்.

"திருச்சிற்றம்பலம்... ஓம் நமச்சிவாய..." என்ற முழக்கத்துடன் சிவனடியார்கள் கிழக்கு கோபுர வாசல் வழியே கோயிலுக்குள் நுழைந்தனர்.

மணிகண்டனின் கையில் ஒரு உழவாரமும், இரும்புச் சட்டியும், ஈர்க்குத் துடைப்பமும் கொடுக்கப்பட்டன.

"தம்பி, நாம இன்னைக்கு சுவாமி சன்னதியில இருக்குற மூன்றாம் பிரகாரத்துல தூண்களையும், கல் தரையையும் சுத்தப்படுத்தப் போறோம். திருநாவுக்கரசர் தன் கையால உழவாரம் ஏந்திச் செய்த மிக உன்னதமான தொண்டு இது," என்றார் சிவலிங்கம் தாத்தா.

பிரகாரத்தின் இருண்ட மூலையில் பல நூற்றாண்டுகளாக ஏற்றப்பட்ட நெய்தீபங்களின் எண்ணெய்ப் பிசுக்கும், கற்பூரப் புகையின் கருமையும், தூசியும் கல் தரையிலும் பிரம்மாண்டமான தூண்களிலும் ஒரு கவசம்போலக் கெட்டியாக ஒட்டியிருந்தன.

மணிகண்டன் உழவாரத்தைக் கொண்டு அதைச் சுரண்ட ஆரம்பித்தான். ஆரம்பத்தில் அவனுக்குக் கைகள் வலித்தன. ஏ.சி அறையிலேயே பழக்கப்பட்ட அவனுக்கு, தோள்பட்டை நரம்புகள் இழுக்க, நெற்றியில் வியர்வை வழிந்து கண்களை மறைத்தது.

அப்போது சற்று தள்ளி வேலை செய்துகொண்டிருந்த சிவனடியார்கள் கூட்டத்திலிருந்து ஒரு கணீரென்ற குரல், தேவாரப் பதிகத்தை மிக உருக்கமாகப் பாடத் தொடங்கியது. அந்தப் பதிகத்தின் நாதம் அந்தப் பிரகாரம் முழுவதும் உள்ள கற்தூண்களில் பட்டு, வவ்வால்கள் சிறகடிக்கும் அந்த இருண்ட மண்டபத்தில் தெய்வீகமாக எதிரொலித்தது. 

அங்கே பல வயதுகளைச் சேர்ந்தவர்கள், ஏழை பணக்காரர் என்ற எந்தப் பாகுபாடும் இல்லாமல், தரையில் மண்டியிட்டு, ஆனந்தமாகச் சுத்தம் செய்து கொண்டிருந்தனர். 

அவர்களின் முகத்தில் எந்த அலுப்பும் இல்லை, மாறாக இறைவனுக்குத் தொண்டு செய்கிறோம் என்ற எல்லையற்ற பரவசம் மட்டுமே தெரிந்தது. 

அவர்களின் அந்த பக்தி நிலையைக் கண்டதும் மணிகண்டனுக்குள் ஒரு விவரிக்க முடியாத மாற்றம் ஏற்பட்டது. தன் உடற்சோர்வை மறந்து, உழவாரத்தால் அந்த எண்ணெய்ப் பிசுக்கை முழு ஈடுபாட்டோடு சுரண்டினான். 

மெல்ல மெல்ல அந்தப் பிசுக்கு அடைசல்கள் விலகின. சுமார் ஒரு மணி நேரப் போராட்டத்திற்குப் பின், அந்தப் பிரம்மாண்டமான கருங்கல் தூணின் அடிப்பகுதி முழுமையாகச் சுத்தமானது.

அங்கே குடம் குடமாகத் தண்ணீர் ஊற்றிக் கழுவியதும், மணிகண்டனின் கண்கள் ஆச்சரியத்தில் விரிந்தன. இத்தனை காலமாக அந்த அடர்ந்த எண்ணெய்ப் பிசுக்கிற்குள் மறைந்திருந்தது ஒரு மிகச்சிறந்த நுண்ணிய யாழியின் சிற்பம். 

சிங்கத்தின் முகமும், யானையின் துதிக்கையும் கொண்ட அந்த யாழியின் கண்களில் அத்தனை ரௌத்திரம்! அதன் திறந்த வாய்க்குள் கல்லிலேயே குடைந்து உருவாக்கப்பட்டிருந்த உருண்டையான கல்லைச் சிற்பி செதுக்கியிருந்த விதம் அவனது மூச்சையடைக்கச் செய்தது. 

பல நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன் வாழ்ந்த அந்தப் பழங்காலச் சிற்பியின் உழைப்பும், கலை நேர்த்தியும் அவனுக்குள் ஒரு சிலிர்ப்பை ஏற்படுத்தியது.

"என்னப்பா, சிற்பம் எப்படி இருக்கு? உன்னோட உழைப்புக்குக் கிடைச்ச தரிசனம் இது," என்று சிரித்தபடி அருகே வந்தார் சிவலிங்கம் தாத்தா.

"ஆமாம் தாத்தா... இவ்வளவு உயிரோட்டமான சிற்பம் இவ்ளோ நாளா இருட்டுலயும் அழுக்குலயும் மறைஞ்சிருந்திருக்கு. இத வெளிய கொண்டு வந்த திருப்தி இப்போ எனக்குள்ள முழுசா இருக்கு," என்றான் மணிகண்டன் நெகிழ்ச்சியுடன்.

தாத்தா அவனது தோளில் கைபோட்டபடி கூறினார், "இந்தக் கல்லைச் சுத்தி இருந்த அழுக்கை உழவாரம் கொண்டு நீக்குனதும், உள்ளே இருந்த அற்புதமான சிற்பம் வெளிய தெரிஞ்சது பாத்தியா? உழவாரப் பணிங்கிறது வெறும் கோயிலைச் சுத்தம் செய்றது மட்டுமில்லப்பா. நம்ம மனசுல காலம் காலமா படிஞ்சிருக்கிற கோபம், பொறாமை, பண ஆசை, அகங்காரம்ங்குற எண்ணெய்ப் பிசுக்கை, 'தொண்டு'ங்குற உழவாரத்தைக் கொண்டு சுரண்டி எடுக்குறதுதான் உண்மையான பணி. அகங்காரம் அழிஞ்சா, உள்ளே இறைத்தன்மைங்குற சிற்பம் தானா ஒளிரும். மனசு சுத்தமானாதான் இறைவனை அங்கே குடியமர்த்த முடியும்."

தாத்தா சொன்ன வார்த்தைகள் மணிகண்டனின் மனதிற்குள் ஆழமாக இறங்கியது. தினமும் எண்களைக் கூட்டிக் கழித்து வரவு செலவுக் கணக்கைப் பார்க்கும் அவனுக்கு, இன்று தன் வாழ்வின் கர்மக் கணக்குகளைச் சரிசெய்யும் வழி கிடைத்ததாக உணர்ந்தான். 

அலுவலக நெருக்கடி, வாழ்க்கைப் போராட்டங்கள் என அவன் மனதை அழுத்திய அத்தனை குப்பைகளும் அந்தப் பிரகாரத்தின் தூசியோடு தூசியாகப் பெருக்கி எறியப்பட்டதை உணர்ந்தான்.

 "சுவாமிக்கு அபிஷேகம் நடக்கும்போது, நம்ம மனசுக்கும் சேர்த்தே நடக்கணும் தாத்தா. அடுத்த வாரமும் நான் உழவாரப் பணிக்கு வரேன்," என்ற மணிகண்டன், புன்னகையுடன் அடுத்த தூணை நோக்கித் தன் உழவாரத்தைக் கையில் ஏந்தி பெருமிதத்தோடு நடந்தான்.

மதுரையின் அதிகாலைக் காற்று, சிவனடியார்களின் "தென்னாடுடைய சிவனே போற்றி! எந்நாட்டவர்க்கும் இறைவா போற்றி!" என்ற முழக்கத்தோடு சேர்ந்து, கும்பாபிஷேகத்திற்குக் காத்திருக்கும் சுந்தரேசுவரரின் சன்னதியை நோக்கிச் சுகமாக வீசிக் கொண்டிருந்தது.                              

                                                                                                                                                  முற்றும் 

கதை ஆசிரியர்: மணிகண்டன் S.G

காமாட்சி அம்மன் கோயில் தெரு, மேல அனுப்பனடி, மதுரை

இந்த கதை என் சொந்த கற்பனை கதை , என்பதை உறுதி அளிக்கிறேன்