கருப்பசாமி: தர்மத்தின் சலங்கை

 

                                கருப்பசாமி: தர்மத்தின் சலங்கை

பாகம் 1 | இருளின் அதிகாரம்

அத்தியாயம் 1: அதிகாரத்தின் நிழல்

 மதுரை மாநகரின் இரைச்சல்கள் மெல்ல ஓய்ந்து, உசிலம்பட்டியை நோக்கிய நெடுஞ்சாலையில் பயணத்தால், சற்றே ஒரு கிராமப்புறமாக அமைந்திருந்தது அந்தக் கிராமம்.

சுற்றிலும் பசுமையான கண்மாய்களும், சீமைக் கருவேல மரங்களும் சூழ்ந்திருக்க, ஊரின் எல்லையில் கம்பீரமாக வீற்றிருந்தது ஊர்க் காவல் தெய்வம் கருப்பசாமி. பதினெட்டடி உயரத்தில், முறுக்கிய மீசையும், உருட்டிய விழிகளுடன்கூடிய கண்களும், கையில் ஓங்கிய பிரம்மாண்டமான அருவாளுமாக நிற்கும் சாமியைப் பார்த்தாலே, தவறு செய்தவனின் நடுநடுங்கும்.

ஆனால், ஊரையே தன் இரும்புப்பிடியில் வைத்திருக்கும் பண்ணையார் ரத்னவேலுக்கு இந்தப் பயம் கிடையாது.

"சர்ர்ர்ர்..." என்ற சத்தத்துடன், புழுதி பறக்க வந்து நின்றது ரத்னவேலின் வெள்ளை நிற சொகுசு கார். காரின் கதவை அடியாள் மாயாண்டி பதற்றத்துடன் திறந்துவிட, முறுக்காகக் கீழே இறங்கினான் ரத்னவேல்.

"ஏலே மாயாண்டி..." ரத்னவேலின் குரல் அந்த மதிய நேரத்து அமைதியைக் கிழித்தது.

"சொல்லுங்கண்ணே..." மாயாண்டி பவ்யமாகக் கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு நின்றான்.

"அந்தக் கண்மாயோரத்துக்காணி... அது யாரு பேருல இருக்கு?"

"அது... எது கண்ணே?"

"ஏண்டா காதுல பஞ்சு அடைச்சிருக்கா? கோவிலுக்குப் பின்னாடி இருக்குற அந்தச் செழிப்பான நிலம். பாக்க நல்லா இருக்கு, நம்ம புதுசா கட்டப்போற வீட்டுக்குச் சரியா வருமே."

"கண்ணே... அது ஊர்ச்சொத்து. கருப்பசாமி கோவில் நிலம். ஊர் சனங்க திருவிழாக்களுக்குக் கொட்டகை போடுவாங்க, பொங்கல் வைப்பாங்க."

"அப்போ?"

"அது சாமியோட இடம்ண்ணே. அதுல ஆட்டையப்போட்டா சாமி குத்தம் ஆயிடும்."

ரத்னவேல் நக்கலாகச் சிரித்தான். "சாமி குத்தமா? எனக்கா? டேய், நான் நினைச்சா இந்த ஊரையே விலைக்கு வாங்குவேன். எவனோ ஒருத்தன் பிடிமண் கொண்டாந்து வச்சான், இன்னைக்கு அதுக்கு இடம் கேட்குதா? மதுரையில ஒரு மூலையில இருக்குற சாதாரணச் சாமியக் காட்டி என்னைய மிரட்டுறியாடா?"

"இல்லண்ணே... நான் அப்படி சொல்லல..." 

"பேசாம கேளு, நாளைக்கு ராத்திரிக்குள்ள அந்த இடத்துல என் லாரி நிக்கணும். எந்தப் பயலாவது எதிர்த்துக் கேட்டான்னு, அவன அப்படியே வெட்டி அந்தக்கண்மாயிலேயே புதைச்சிருங்கடா! புரியுதா?"

"புரியுதுண்ணே..." மாயாண்டி தலைகுனிந்தான்.

பறந்த புழுதி கருப்பசாமியின் பிரம்மாண்டமான அருவாளின் மீது விழுந்தது. தர்மம் தன் முதல் கணக்கைத் தொடங்க அமைதியாகக் காத்திருந்தது.

அத்தியாயம் 2: ரத்னவேலின் ரத்த சரித்திரம்

 ரத்னவேல் பிறப்பிலேயே பெரிய பண்ணையாரோ, பரம்பரை பணக்காரனோ கிடையாது. இருபது வருஷங்களுக்கு முன்னால், மதுரை சிம்மக்கல் ஏரியாவில் கட்டடப் பஞ்சாயத்து செய்துகொண்டிருந்த ஒரு சாதாரண அடியா்தான் இந்த ரத்னவேல். வைகை ஆற்றில் திருட்டு மணல் அள்ளுவதில் ஆரம்பித்த அவனது பயணம், கந்துவட்டித் தொழிலில் விஸ்வரூபம் எடுத்தது.

பத்து வருஷங்களுக்கு முன்னால், அதே ஊரைச் சேர்ந்த முத்துக் கருப்பன் என்ற விவசாயி, தன் மகளின் கல்யாணத்திற்காக ரத்னவேலிடம் ஐம்பதாயிரம் ரூபாய் கடன் வாங்கியிருந்தான். வட்டிக்கு மேல் வட்டி கூட்டிப் போட்டு, அது ஐந்து லட்சமாக நின்றது. பணம் கட்ட முடியாத முத்துக் கருப்பன், ரத்னவேலின் காலில் விழுந்து கதறினான்.

"அய்யா... நா வளர்த்த நிலமைய்யா... ஒரு மாசம் தவணை குடுங்க. எப்படியாவது கட்டி அழுவுறேன். எம் பொண்ணு கழுத்துத் தாலியக் கூட வித்துக் குடுத்துடுறேன்!" என்று கண்ணீரோடு கெஞ்சினான்.

"தாலிய விக்கறியா? அது வேண்டாம். நிலத்தை மட்டும் கையெழுத்துப் போடு," என்றான் ரத்னவேல் குளிர்ச்சியாக.

"அய்யா... அது என் கடைசி நிலம்..."

"கடைசியா, முதல்லயா... எனக்கு என் காசு வேணும். வட்டிக்கு வாங்குறப்ப உன் பொண்ணு கல்யாணம் என் காசுல சீர் செனத்தி செய்யும்போ இனிச்சதுல்ல? இப்போ கசக்குதா?" என்று சொல்லிவிட்டு, தன் காலில் விழுந்து கிடந்த முத்துக் கருப்பனை நெஞ்சிலேயே எட்டி உதைத்தான்.

அடுத்த நாளே முத்துக் கருப்பனின் இரண்டு ஏக்கர் விளைநிலம் ரத்னவேலின் பெயருக்கு மாறியது. அவமானமும் வலியும் தாளாத முத்துக் கருப்பன், அதே நிலத்திலிருந்த வேப்ப மரத்தில் தூக்குப் போட்டுத் தொங்கினான். அந்த மரணத்தைக் குறித்துக் கேட்ட போது, "செத்துத் தொங்குன பய... பொணத்த எடுக்கச் சொல்லுங்கடா," என்று சாதாரணமாகக் கூறிவிட்டான் ரத்னவேல்.

இப்படி அடுத்தவன் வயிறு எரிந்து, ரத்தம் சிந்திச் சேர்த்த சொத்துக்கள்தான் இன்று அவனை 'பண்ணையார் ரத்னவேல்' ஆக உயர்த்தியிருந்தது. காசு கொடுத்தால் மனிதர்கள் மண்டையிடுவதைப் போல, சாமியும் தன்னிடம் மண்டையிடும் என்ற அவனது முட்டாள்தனமான அகங்காரம்தான், இப்போது கருப்பசாமியின் எல்லைக்குள் அவனை விளையாட வைத்திருந்தது.

 அத்தியாயம் 3: கண்மாய்க்கரை கண்ணீர்

விடிந்தால் திருவிழா. ஆனால் அன்றைக்கு விடியற்காலையில், பறவைகளின் சத்தத்திற்குப் பதிலாக, இரண்டு பெரிய புல்டோசர்களின் உறுமல் சத்தம் கண்மாய்க்கரையை அதிர வைத்தது. மாயாண்டியும் இருபதுக்கும் மேற்பட்ட அடியாட்களும் வந்து இறங்கினார்கள்.

"ஏலே... எல்லாத்தையும் இடிச்சுத் தள்ளுங்கடா! பண்ணையார் அண்ணன் இடம்டா இது!" மாயாண்டியின் சத்தம் கேட்டு, கிராமத்து மக்கள் அலறிடித்துக்கொண்டு வெளியே ஓடிவந்தார்கள்.

அறுபது வயதான விவசாயி பழனி, நெஞ்சில் அடித்துக்கொண்டு ஓடிவந்தார். "நிறுத்துங்கடா! இது என் பயிரு! நாற்பது வருஷமா இந்த நிலத்த நான் பாத்துக்கிட்டு வர்றேன்!"

"கிழவா, இது இனிமே பண்ணையார் இடம். வேற வழி இல்ல, ஒதுங்கு," என்றான் மாயாண்டி.

"ஒதுங்க மாட்டேன்! இது சாமியோட இடம், என் குடும்பத்தோட உசுரு. இதுல புல்டோசர் வச்சா, அது சாமிக்கு எதிரா செய்யுற வேலை. உங்களுக்குச் சாமி குத்தம் வராதா?" என்று பழனி புல்டோசரின் முன் போய்விழுந்தார்.

மாயாண்டி இரக்கமில்லாமல் அவரது தலைமுடியைப் பிடித்து இழுத்தான். "ஏல கிழவா! பண்ணையாருக்கே சாபமா விடுறியா? நாளைக்கு உன் நிலத்துல என் டிராக்டர் உழும். மறுபடி வாய் திறந்தியா, உன்னைய மட்டும் இல்ல, உன் குடும்பத்தையே இந்த நிலத்துலயே போட்டுப் புதைச்சிருவேன்!" என்று விலா எலும்பில் ஓங்கி மிதித்தான்.

ரத்தம் வழிய, மண்ணில் விழுந்து கிடந்த பழனி, கருப்பசாமியைப் பார்த்துக்கை கூப்பிக் கதறினார். "ஐயா கருப்பசாமி... இப்படி ஒரு பாவி எங்க உசிர எடுக்குறானே, உன் கண்ணுக்குத் தெரியலையா? நீ வெறும் கல்லுதானா? தர்மம் செத்துப் போச்சா சாமி?"

அந்தக் கண்ணீர்க் குரல் கருப்பசாமியின் காதுகளை எட்டியது. சிலைக்குக் கீழே வைக்கப்பட்டிருந்த பித்தளைச் சலங்கையின் மீது ஒரு சொட்டு ரத்தம் தெளிக்கப்பட்டது.

                                    அத்தியாயம் 4: பிடிமண்ணின் புனிதம் 

பழனியின் ரத்தம் பட்டுத் தெறித்த அந்தப் பித்தளைச் சலங்கைக்கும், அந்தச் சாமி சிலைக்கும் பின்னால் ஒரு பெரிய சரித்திரமே உறங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. சுமார் ஐம்பது வருஷங்களுக்கு முன்னால், இந்தக் கிராமத்தில் ஒரு பெரிய கொடிய நோயும், பஞ்சமும் வந்த நேரம் அது.

ஊர்ப் பெரியவராக இருந்த மாயாண்டித் தேவர், ஊர் மக்களைக் கூட்டி வைத்துக் கூறினார்: "நம்ம ஊரக் காப்பாத்த எந்தச் சாமியாலயும் முடியல. அந்த மாரநாடு கருப்பசாமியக் கூப்பிட்டாத்தான் நமக்கு விடிவு காலம்!"

"ஆனா அது எவ்ளோ தூரம் தேவரே? நடந்தே போகணுமே," என்று ஒருவர் கேட்டார்.

"உசுரு போனாலும் பரவால்ல. ஊரு பிழைக்கணும்," என்றார் மாயாண்டித் தேவர்.

அடுத்த நாளே, ஊர்ப் பெரியவர்கள் பத்துப் பேர் மாரநாடு கருப்பசாமி கோவிலை அடைந்தார்கள். மாரநாடு சாமியாடி மீது கருப்பசாமி அருள் இறங்கியது. மூலஸ்தானத்தில் இருந்த ஈர மண்ணை ஒரு கைப்பிடி அள்ளி, மஞ்சள் துணியில் முடிந்து மாயாண்டித் தேவரின் கையில் கொடுத்தது.

"ஏலே... இது வெறும் மண்ணில்லடா... என் உசுரு! இந்தப் பிடிமண்ணக் கொண்டு போய் உங்க ஊர் எல்லையில வச்சு, என் உருவத்தச் செஞ்சு கும்புடுங்க. இன்னையில இருந்து உங்க ஊரக் காக்குற பொறுப்பு இந்த மாரநாடு கருப்பனுக்கு! எவனாவது உங்களுக்கு அநியாயம் பண்ண நெனச்சா... என் அருவா அவனக் கூறு போடும்டா!" என்று ஆவேசமாக வாக்குக் கொடுத்தது சாமி.

"சாமி... இந்த வாக்கு எப்பவும் நிக்குமா?" என்று மாயாண்டித் தேவர் பயத்தோடு கேட்டார்.

"தர்மம் இருக்கிற வரைக்கும் என் வாக்கும் இருக்கும். ஆனா ஒரு நாள் இந்த மண்ணுல அதிகாரம் பண்ணுறவன் இந்தச் சத்தியத்தை மறந்தா, அன்னைக்கு நான் என்ன செய்வேன்னு நீங்களே பாப்பீங்க," என்று சொல்லி மறைந்தது சாமி.

அன்று முதல், இந்தக் கிராமத்தின் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையாக மாறியது இந்தச் சாமி. மாரநாட்டு உக்கிரம் முழுவதும் இந்தப் பிடிமண்ணுக்குள் உறங்கிக் கொண்டிருக்கிறது என்பது ரத்னவேலுக்குத் தெரியாது.

 அத்தியாயம் 5: சுடலையின் பரம்பரை பந்தம் 

அன்று மாரநாட்டிலிருந்து பிடிமண் கொண்டு வந்த மாயாண்டித் தேவருக்கு, அந்தச் சாமியை நாள்தோறும் பூஜை செய்யும் பொறுப்பும் கிடைத்தது. அவருக்குப் பின் அவரது மகன், அவருக்குப் பின் இப்போதைய பூசாரி சுடலை மூன்று தலைமுறையாக அந்தக் குடும்பமே சாமியின் காவலர்களாக இருந்து வந்தது.

சுடலைக்கு ஏழு வயதாக இருந்தபோது, ஒரு மாலை நேரத்தில் அவனது தந்தை அவனைச் சன்னதிக்கு முன் அமர்த்தினார்.

"தம்பி, இந்தச் சலங்கை பாத்தியா?"

"பாத்தேன் அப்பா. அது எதுக்கு?"

"இது சத்தம் போட்டா, அது வெறும் சத்தமில்ல தம்பி. அது நம்ம ஊரு பாதுகாப்பா இருக்குதுன்னு அர்த்தம். நாம இதைக் காப்போம், இது நம்மக் காக்கும். நீ பெரிசாகி, என் இடத்துல இந்தப் பூஜைய நடத்தும்போது, இதை மறந்திடாதே."

"மறக்க மாட்டேன் அப்பா. நான் உசுரோட இருக்கிற வரைக்கும், சாமிக்கு எந்தக் குறையும் வரவிடமாட்டேன்," என்று சிறு சுடலை உறுதியாகச் சொன்னான்.

தந்தை காலமான பிறகு, இருபது வயதிலேயே பூசாரிப் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொண்ட சுடலை, ஒரு நாள் கூட முறை தவறாமல் சாமிக்குப் பூஜை செய்து வந்தான். அவனுக்கு அந்தச் சாமி வெறும் கடமையல்ல... அது தன் குடும்பத்தின் மூச்சு, தன் தாத்தாவின் நம்பிக்கை, தன் தந்தையின் சத்தியம்.

அதனால்தான், அமாவாசை அன்று சாமிக்கு அருள் வராமல் போனபோது, சுடலையின் நெஞ்சு எவரையும்விட அதிகமாக வெடித்தது. "என் மேல என்ன குத்தம் கண்ட சாமி? நான் என்ன தப்பு செஞ்சேன்?" என்று அவன் அன்று கேட்டது வெறும் பூசாரியின் கேள்வியல்ல; மூன்று தலைமுறையாகக் காத்து வந்த ஒரு பந்தம் அறுந்துவிடுமோ என்ற ஒரு மகனின் பயம். 

                                   பாகம் 2 | மாந்திரீகத்தின் பிடி  

                                       அத்தியாயம் 6: இருளின் அழைப்பு 

"மாயாண்டி... அந்தக்கல்லுச்சாமிய எந்திரம் வச்சுக் கட்டுப்போடனும். கேரளாவுல சுடுகாட்டுல வச்சுப் பூஜை பண்ணுவானே, அந்த மயானத்து மாந்திரீகன் பைரவனைக் கூட்டிட்டு வா," என்று கொடூரமாகச் சிரித்தான் ரத்னவேல்.

சுடுகாட்டின் எல்லையில் பயந்து நடுங்கி நின்ற மாயாண்டி, "சாமி... பைரவச்சாமி..." என்று தொண்டை வறளக் கூப்பிட்டான்.

பைரவன் மெல்லத்தன் கண்களைத் திறந்தான். அவனது கண்கள் கோவைப்பழமாகச் சிவந்திருந்தன. "யாருடா நீ? என் பூஜை நேரத்துல வந்து நிக்Rangeற? உசுரு மேல ஆசை இல்லையா?"

"இல்ல சாமி... நான் மதுரைப்பண்ணையார் ரத்னவேலு அண்ணனோட ஆளு. அண்ணன்தான் உங்களை உடனே கூட்டிட்டு வரச் சொன்னாரு."

"உன் பண்ணையார் கூப்பிட்டா, நான் எந்திரம் வச்சு வரணுமா? இந்த பைரவன் பணத்துக்குக் கட்டுப்பட்டவன் இல்லடா... ரத்தத்துக்குக் கட்டுப்பட்டவன்!"

"அப்படி இல்ல சாமி. நம்ம ஊர்ல ஒரு கருப்பசாமி கோவில் இருக்கு. அந்தச்சாமியால எங்களுக்குப் பெரிய தொல்லை. அதைப்பில்லி சூனியம் வச்சுக்கட்டுப்போடனும். நீங்க கேட்குற பணத்தை அண்ணன் தர்றேன்னு சொல்லியிருக்காரு."

பைரவனின் விகாரமான உதடுகள் விரிந்து சிரித்தன. "சாமியக் கட்டணுமா? மதுரையில இருக்குற ஒரு சாதாரணக் கிராமத்துச்சாம்தானே... நாளைக்கு அமாவாசை இருட்டு. அந்த இருட்டோட, உன் பண்ணையார் நினைக்குறத நான் முடிச்சுக்காட்டுறேன். இனிமேல் அந்தச் சாமி உசுரோட இருக்காது, வெறும் கல்லாத்தான் நிக்கும். நட!"

அவர்கள் இருவருக்கும் தெரியாது... அவர்கள் கட்டப்போவது சாதாரணச் சாமியை அல்ல, அகங்காரங்களை வேரறுக்கக் காத்திருக்கும் மாரநாடு தர்மத்தின் மகா சக்தியை என்று!

                                      அத்தியாயம் 7: அமாவாசைப் பூஜை 

ரத்னவேலின் மாளிகைக்கு நள்ளிரவில் வந்திறங்கினான் பைரவன். அவனது தோளில் ஒரு அழுக்கான சாக்குப் பை. அதிலிருந்து பாதி எரிந்த சுடுகாட்டுக் கட்டைகள், துருப்பிடித்த எட்டுப் பெரிய இரும்பாணிகள் வெளியே விழுந்தன.

"என்ன பைரவா... எல்லாத்தையும் ரெடி பண்ணிட்டியா?" என்று கேட்டான் ரத்னவேல்.

"பண்ணையாரே... இது நான் கேரளாவுல இருட்டுக் குகையில பல வருஷம் உக்காந்து கத்துக்கிட்ட 'அஷ்டபந்தனக் கட்டு'. அதுக்கு உசிர்ப்பலி வேணும். இந்த எட்டு இரும்பாணியும் சாதாரண ஆணி கிடையாது. இதை வச்சு சாமியோட எட்டுத் திசையையும் அடைச்சிருவேன். எந்தக் காத்துல போனாலும் சாமியோட ஆவேசம் வெளிய வராது."

"உசிர்ப்பலியா? எவனையாவது போட்டுத் தள்ளணுமா?" என்று சாதாரணமாகக் கேட்டான் ரத்னவேல்.

"இல்ல. ஒரு கருப்பு ஆட்டுக்குட்டியோட ரத்தம் போதும். ஆனா... இதுல ஒரு நிபந்தனை இருக்கு பண்ணையாரே."

"என்ன நிபந்தனை?"

"இந்தக் கட்டு தற்காலிகமானது தான். எப்பவாவது ஒரு நாள் இது உடையும். அப்போ சாமியோட கோபம் இன்னும் நூறு மடங்கு அதிகமா வரும். அதுக்கு நீங்க தயாரா இருக்கணும்," என்றான் பைரவன்.

ரத்னவேல் சிரித்தான். "அது வரைக்கும் நான் இந்த ஊரையே சொந்தமாக்கிடுவேன் பைரவா. கவலைப்படாத."

அமாவாசை நள்ளிரவு. கோவில் எல்லையை அடைந்த மூவரும், பதினெட்டடி உயரத்தில் நின்றிருந்த கருப்பசாமியின் சிலைக்கு நேர் கீழே வந்தனர். பைரவன் ஆட்டுக்குட்டியின் கழுத்தை அறுத்து, ரத்தத்தை தகடுகளின் மேல் பூசி, எட்டுத் திசைகளிலும் இரும்பாணிகளை அடித்தான்.

"டங்.. டங்.. டங்..."

"முடிஞ்சுச்சு பண்ணையாரே! இருப்பு ஆணி இறங்கிடுச்சு. உங்க காரியத்த நீங்க தாராளமாப் பாக்கலாம்!"

ரத்னவேல் கருப்பசாமி சிலையைப் பார்த்து ஏளனமாகச் சிரித்தான். "நாளைக்கு அந்தக் கண்மாய ஓரத்துல இருக்கிற அத்தனை குடிசைகளையும் தீயிட்டுக் கொளுத்துறேன். முடிஞ்சா வந்து தடுத்துப் பாரு!"

                                    அத்தியாயம் 8: கண்ணைமூடிய கருப்பசாமி

மறுநாள் செவ்வாய்க்கிழமை. ஊர் மக்கள் கருப்பசாமி கோவில் வாசலில் கூடியிருந்தார்கள். பூசாரி சுடலை, மூலஸ்தானத்திற்கு முன் வந்து நின்று உடுக்கை அடித்தார். ஆனால் அரை மணி நேரம் ஆகியும் அவரது உடலில் சிறு நடுக்கம் கூட ஏற்படவில்லை.

"என்ன ஆச்சு பூசாரியப்பா? சாமி ஏன் வரலை?" என்று ஒரு பெரியவர் கேட்டார்.

"எனக்கே புரியல மாமா... எவ்ளோ கூப்பிட்டாலும் அருள் இறங்கல..." என்று சுடலையின் குரல் நடுங்கியது.

அவருக்குத் தெரியாது, சன்னதியைச் சுற்றிலும் நிலத்தடியில் புதைக்கப்பட்டிருக்கும் அந்தப் பைரவனின் எட்டு இரும்பாணிகள் ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத இரும்புச் சுவரைப் போலத் தெய்வத்தின் சக்தியைத் தடுத்து நிறுத்தியிருக்கின்றன என்று!

சுடலை சாமியின் காலடியில் விழுந்து கதறினார். "அய்யா மாரநாடு கருப்பா... என் மேல என்ன குத்தம் கண்ட? ஊரு சனங்க இவ்வளவு கஷ்டப்படுறாங்களே, உனக்கு இறக்கம் வரலையா சாமி?"

"சாமி கண்ணைமூடிக்கிச்சு... நம்மளைக் கை விட்டுருச்சு!" என்ற விரக்தி ஊர் மக்கள் நெஞ்சில் விஷமாகப் பரவியது.

                                            அத்தியாயம் 9: தர்மம் தோற்ற நாள்

கோவில் வாசலில் நடக்கும் இந்தக் கண்ணீர் நாடகத்தைத் தூரத்தில் பைனாக்குலர் மூலம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் ரத்னவேல். "ஹா... ஹா... பாத்தியாடா மாயாண்டி? அந்தப் பைரவன் வித்த பலிச்சுடுச்சுடா!" என்று சிரித்தான்.

"ஆமாண்ணே... நீங்க நினைச்சா எதையும் சாதிக்கலாம்," என்றான் மாயாண்டி.

"இல்லடா... இப்போ அவங்களுக்குப் பயம் வரணும். அந்தப் பழனிக் கிழவன் நேத்து என்கிட்டயே நியாயம் பேசி, சாமியக் கும்பிட்டானில்ல? அவன இன்னைக்கு இழுத்துட்டுப்போய் அந்தக்கண்மாய்க்கரையிலேயே வச்சு வெட்டுங்கடா."

"அண்ணே... கொலை வரைக்கும் போகணுமா?"

"கேள்வி கேட்காம போ! எவன் வந்து தடுக்குறான்னு பாப்போம்!" என்று கொடூரமான கட்டளையிட்டான் ரத்னவேல்.

கண்மாய்க் கரையில், நேற்று நசுக்கப்பட்ட தன் நெற்பயிர்களைப் பார்த்துக் கண்ணீர் விட்டுக்கொண்டிருந்த பழனி தாத்தா, ஜீப் வந்து நிற்கும் சத்தம் கேட்டு நிமிர்ந்தார். மாயாண்டியும் அடியாட்களும் அவர் மீது பாய்ந்தனர்.

"விடுங்கடா என்னை... நான் என்ன தப்பு செஞ்சேன்!" என்று பழனி கதறினார்.

"கிழவா, பண்ணையார் மேல வாய் வச்சதுக்கு இதுதான் தண்டனை," என்றான் மாயாண்டி.

பழனி வானத்தை நோக்கிக் கருப்பசாமி கோவிலின் திசையைக் கைகூப்பினார். "சாமி... உன்னைய உசுரா நினைச்சுக்கிட்டு, இதுதான் நீ எனக்குக் கொடுக்குற கூலியா..." என்று அவர் வார்த்தையை முடிப்பதற்குள், மாயாண்டியின் வீச்சருவாள் பழனியின் கழுத்தில் இறங்கியது.

ஆனால் அவர்கள் அறியவில்லை... பழனி தாத்தாவின் அந்த இறுதி மூச்சும், மண்ணில் சிந்திய அந்தப் பச்சை ரத்தமும் காற்றில் கலந்து, நேராகக் கருப்பசாமி சன்னதிக்குள் புகுந்து, அந்த இரும்பாணிகளின் மீது ஒரு பெரும் தீப்பொறியை மூட்டத் தொடங்கியிருப்பதை!

                                        அத்தியாயம் 10: திரும்பிய மகன் 

சென்னையில் ஒரு தனியார் நிறுவனத்தில் என்ஜினீயராகப் பணிபுரிந்து கொண்டிருந்தான் தமிழரசன் — பழனி தாத்தாவின் அண்ணன் மகன். செல்போன் ஸ்கிரீனில் "அப்பா" என்ற பெயர் மின்னியது.

"அப்பா, சொல்லுங்க."

"தமிழரசு... பழனி மாமா... பழனி மாமாவைக்கொன்னுட்டாங்கடா!" அப்பாவின் குரல் அழுகையில் இடறியது.

"என்ன அப்பா சொல்றீங்க? யாரு கொன்னாங்க?" தமிழரசனின் கை நடுங்கியது.

"அந்தப்பண்ணையார் ரத்னவேலோட ஆளுங்கடா. நிலம் தரமாட்டேங்குச் சொன்னதுக்கு வெட்டிட்டாங்க. காவல்துறைகூட வர மாட்டேங்குது. ஊரே பயத்துல உறைஞ்சு போச்சு..."

"நான் இப்போவே கிளம்புளேன் அப்பா. கவலைப்படாதீங்க."

அன்றைய இரவே பேருந்தில் ஏறினான் தமிழரசன். கண்மாய்க் கரையை அடைந்த அவன், புதிதாக மூடப்பட்ட மண் குவியலின் முன் நின்று கொண்டிருந்த தன் தந்தையைக் கண்டான். "மாமா..." அவனது குரல் தழுதழுத்தது.

பக்கத்தில் நின்ற சுடலை பூசாரி மெல்லக் கூறினார்: "தம்பி... சாமியே கண்ணைமூடிடுச்சு. இனிமேல் இந்த ஊருக்கு யாரு துணை?"

"போலீஸ்ல புகார் கொடுக்கலையா?" என்று கேட்டான் தமிழரசன்.

"போலீஸே ரத்னவேலோட பாக்கெட்லதான் இருக்குடா தம்பி," என்று ஒருவர் சோர்வாகச் சொன்னார்.

அன்று இரவு, தமிழரசன் தன் அப்பாவிடம் ஒரு முடிவைத் தெரிவித்தான். "நான் திரும்பிப் போகல அப்பா. இந்த ஊருக்கு நியாயம் வேணும். எப்படியாவது வாங்கித் தருவேன்."

"தம்பி... அவன் ரொம்ப ஆபத்தானவன். உன்னையும் ஏதாவது பண்ணிடுவானே..."

"பயப்படாதீங்க அப்பா. நான் தனியா இல்ல. இந்த ஊரு முழுசும் என்கூட இருக்கு," என்றான் தமிழரசன் உறுதியாக.

அவனுக்குத் தெரியாது, அன்று இரவே அந்தச்சாமியின் மூலஸ்தானத்தில் ஒரு மெல்லிய சத்தம் — "ஜல்..." — பிறக்கத் தொடங்கியிருந்தது. 

                                           பாகம் 3 | தர்மத்தின் விழிப்பு 

                                        அத்தியாயம் 11: மூலஸ்தானத்து மரணம்

பழனியின் அடக்கத்திற்குப் பின், தமிழரசனுக்கு தூக்கம் வரவில்லை. அந்த அமாவாசை நள்ளிரவில், அவன் மட்டும் தனியாக எழுந்து கருப்பசாமி கோவிலை நோக்கி நடந்தான். "என்னைக் காக்க முடியாட்டியும் பரவால்ல சாமி... ஆனா இந்த ஊரு மக்களுக்கு ஏதாவது வழி காட்டு," என்று மனதுக்குள் வேண்டிக்கொண்டு சன்னதிக்குமுன் கைகூப்பி நின்றான்.

அதே நேரம், வானத்தில் எந்த மேகமும் இல்லாத நிலையில், ஒரு பலத்த சூறாவளிக் காற்று ஊரை நோக்கி வீசத் தொடங்கியது. கோவில் மரத்தில் கட்டப்பட்டிருந்த பித்தளை மணிகள் "டங்... டங்..." என்று வெறித்தனமாக அடித்துக் கொண்டன. அந்தச் சூறாவளிக் காற்றில், ஒரு அடர்த்தியான சுருட்டு வாசம் ஊர் முழுவதும் பரவத்தொடங்கியது.

"நம்ம சாமிக்குக் கோபம் வந்துருச்சுடா... அந்த மாரநாடு கருப்பன் கண்ணுவிழிச்சுட்டான்டா!" என்று ஊர் மக்கள் மனதிற்குள் நினைத்துப் பயபக்தியோடு கைகூப்பினார்கள்.

சாமியின் சிலைக்குக் கீழே, இருண்ட மூலஸ்தானத்தில்... அந்தப் பிரம்மாண்டமான பித்தளைச் சலங்கை அமைதியாகக் கிடந்தது. நிசப்தமான அந்த இரவில், சூறாவளிக் காற்றின் இரைச்சலையும் மீறி, ஒரு மிக மெல்லிய சத்தம் பிறந்தது... "ஜல்..."

 அத்தியாயம் 12: கட்டறுத்த பித்தளைச் சலங்கை 

தமிழரசன் திடுக்கிட்டு நிமிர்ந்தான். "யாரு அது?" என்று மனதுக்குள் கேட்டுக் கொண்டான். மூலஸ்தானத்தில் யாரும் இல்லை. மீண்டும் அந்தச் சத்தம்... "ஜல்... ஜல்..."

யாருமற்ற அந்த இருண்ட மூலஸ்தானத்தில் இருந்து, சாமியின் காலடியில் வைக்கப்பட்டிருந்த அந்தப் பிரம்மாண்டமான பித்தளைச் சலங்கை, தானாகத் துள்ளிக் குதிக்கத் தொடங்கியது. அந்தச் சலங்கையின் நாதம் இடிமுழக்கம் போல் கோவில் முழுவதும் அதிர்ந்தது.

தமிழரசனுக்கு உடம்பெல்லாம் சிலிர்த்தது. "இது பிரமையா... இல்ல உண்மையா?" என்று அவன் மனது கேள்வி எழுப்பினாலும், அவனது கால்கள் பின்வாங்கவில்லை. சலங்கையின் ஒவ்வொரு அதிர்விற்கும், பைரவன் புதைத்திருந்த மாந்திரீகக் கருப்புக் கயிறுகள் தானாகத் தீப்பிடித்து அறுபட்டு விழுந்தன.

சத்தம் கேட்டு ஓடி வந்த ரத்னவேலின் காவல் அடியாள் ஒருவன், "என்ன இது!" என்று திடுக்கிட்டான். "தம்பி, நீ இங்க என்ன பண்ற?" என்று தமிழரசனைப் பார்த்துக் கத்தினான்.

"எனக்கே தெரியல," என்றான் தமிழரசன், தன் கண்களை நம்ப முடியாமல்.

                           அத்தியாயம் 13: விஸ்வரூபம் எடுத்த தர்மம் 

திடீரென, தமிழரசனுக்கு உடம்பு "சுரீர்" என மின்சாரம் பாய்ந்தது போல் அதிர்ந்தது. அவன் மண்டியிட்டு விழுந்தான். "இவன் ஏன் இப்படி?" என்று அடியாள் திகைத்தான்.

அடுத்த நொடி, தமிழரசன் கண்கள் கோவைப்பழமாகச் சிவக்க, கழுத்து நரம்புகள் புடைக்க வீறுகொண்டு எழுந்தான். அது இப்போது தமிழரசன் இல்லை... மாரநாடு மண்காக்கும் கருப்பசாமி!

"ஏய்... ரத்னவேலு! மதுரையில் ஒரு மூலையில இருக்கிற சாதாரணச் சாமின்னு நெனச்சிச்சியாடா? மாரநாடு மண்ணுடா! என் எல்லையிலயே எந்திரம் புதைக்கிற அளவுக்கு உனக்குத் திமிரு வந்திருச்சாடா? நீ கட்டிய மந்திரக் கயிறுகள், என் சலங்கையின் ஒரு சிறு அசைவில் கருகிப்போனதைப் பார்த்தாயா? நீ செஞ்ச அநியாயத்துக்கும், என் பக்தன் பழனியோட ரத்தத்துக்கும் நான் இன்னும் கணக்கு முடிக்கல. இனி நீ எந்தப் பாதாளத்துல ஒளிஞ்சாலும், இந்த மாரநாடு கருப்பசாமியோட அருவா உன்னைத் தேடி வரும்டா!"

எச்சரித்துவிட்டு, தமிழரசன் சுருண்டு மயங்கி விழுந்தான். "தம்பி... தம்பி எழுந்திரு!" என்று மற்ற அடியாள் அவனை அசைத்தான். ஆனால் அச்சத்தில் அவனும் மற்றவர்களும் ஓடிவிட்டனர். ஊர் மக்கள் இதைக் கேள்விப்பட்டு, "பழனி தாத்தாவோட ஆளுக்கு மேலயே சாமி இறங்குச்சு... தர்மம் நம்ம பக்கம் இருக்கு!" என்று புதிய நம்பிக்கை கொண்டனர்.

அத்தியாயம் 14: மக்களின் புதிய குரல் 

மறுநாள் காலை. கருப்பசாமி கோவில் வாசலில் ஊர் மக்கள் கூடியிருந்தனர். தமிழரசன் எழுந்து நின்றான். "நேத்து இரவு எனக்கு என்ன ஆச்சுன்னு எனக்கே தெரியல. ஆனா ஒரு விஷயம் தெரியுது — நம்ம சாமி நம்மள கை விடல. நாமதான் பயந்து ஒளிஞ்சு இருந்தோம்."

"ஆனா தம்பி, ரத்னவேலுக்குப் பணமும் பலமும் இருக்கு. காவல்துறையும் அவன் பக்கம்தானே..." என்று ஒரு முதியவர் தயங்கினார்.

"அதுக்குத்தான் நாம ஒன்று சேரணும் மாமா," என்றான் தமிழரசன்.

"என்ன பண்ணலாம் சொல்லு தம்பி?" என்று ஒரு இளைஞன் கேட்டான்.

"நான் சென்னையில வேலை பார்க்கும்போது, மனித உரிமை வழக்கறிஞர் ஒருத்தரைக் தெரியும். நான் இன்னைக்கே அவரைக் கூப்பிடுறேன். அதோட, ஊர்ல நடந்த ஒவ்வொரு அநியாயத்தையும் நாம ஆதாரமா சேகரிக்கணும் — புகைப்படம், சாட்சி எல்லாம். யாருக்கு என்ன தெரியுமோ, இன்னைக்கே என்கிட்ட வந்து சொல்லுங்க."

"நான் சொல்றேன் தம்பி," என்று ஒரு பெண் முன்வந்தாள். "என் புருஷன் நிலத்தை மாத்தமாட்டேன்னு சொன்னதுக்கு, அடியாட்கள் வீட்டுல புகுந்து பொருள் எல்லாம் உடைச்சாங்க. அது என்கிட்ட புகைப்படம் இருக்கு."

"நல்லது! இப்படித்தான் ஒவ்வொருத்தரும் முன்வரணும். அப்போதான் இந்த அநியாயத்துக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்க முடியும்," என்று தமிழரசன் உற்சாகமாகச் சொன்னான்.

இப்படித் தமிழரசன், ஊர் மக்களை மறைமுகமாக ஒருங்கிணைக்கத் தொடங்கினான். இரவுகளில் ரகசியக் கூட்டங்கள், போலீஸ் மேலதிகாரிகளிடம் மறைமுகத் தொடர்பு, பத்திரிகையாளர்களுக்குத் தகவல் கசிவு — இவை எல்லாம் மெல்ல மெல்ல ரத்னவேலின் கோட்டையை உலுக்கத் தொடங்கின.

                                     அத்தியாயம் 15: பயத்தின் விரிசல் 

ரத்னவேலுக்கு இந்தச் செய்திகள் எட்டின. "எவன்டா அந்தப் புதுசா வந்து இருக்குற பய? ஊர்க்காரங்களுக்கு தைரியம் ஊட்டுறானாம்?" என்று மாயாண்டியிடம் கேட்டான்.

"அண்ணே... பழனிக் கிழவனோட ஆளுதான். சென்னையில படிச்சவன். இப்போ ஊரு முழுசும் அவன் பேச்சுத்தான் கேக்குது."

"என்ன பேசுறானாம்?"

"வழக்கறிஞர், போலீஸ், பத்திரிகை எல்லாம் கூப்பிடுறானாம் அண்ணே."

ரத்னவேலின் கண்கள் சிவந்தன. "அவனையும் அந்தக் கிழவனப் போலவே அனுப்பி வைக்கணுமா என்ன?" ஆனால் அவன் அதைப்பற்றி மேலும் யோசிக்கும் முன்பே, மாந்திரீகக்கட்டு உடைந்த செய்தி அவனை வந்தடைந்தது. கோவில் வாசலில் நடந்த அந்த அமானுஷ்யமான காட்சியினை நினைத்த போது, ரத்னவேலின் நெஞ்சில் முதன்முறையாக ஒரு பயம் ஊடுருவியது.

 அத்தியாயம் 16: நேருக்கு நேர்

"அந்தப் புதுப் பயலுக்கு நான் ஒரு பாடம் புகட்டணும்," என்று முடிவெடுத்த ரத்னவேல், தன் அடியாட்களுடன் நேரடியாகக் கருப்பசாமி கோவில் வாசலுக்கே வந்தான்.

"என்ன தம்பி, சென்னையில படிச்சுட்டு வந்து, என் ஊர்ல எனக்கே எதிரா ஆட்களைத் திரட்டுறியா?" ரத்னவேலின் குரலில் நக்கல் கலந்திருந்தது.

தமிழரசன் பயப்படாமல் ஒரு அடி முன் வந்தான். "நான் யாரையும் எதிர்த்து ஆளு திரட்டல. என் மாமாவைக் கொன்னதுக்கு நியாயம் கேக்குறேன், அவ்வளவுதான்."

"நியாயமா? இந்த ஊர்ல நியாயம் சொல்றது நான்தான்."

"இல்ல ரத்னவேல். நீங்க பணத்துல வாங்குன போலீஸ் இப்போ வேலைக்கு ஆகாது — இது மனித உரிமை வழக்கு, இது மாநிலம் முழுசுக்கும் பேசப்படும்."

"என்னடா சொன்ன? எனக்கே மிரட்டலா?" ரத்னவேலின் கை முஷ்டியானது.

"மிரட்டல் இல்ல, உண்மையைச் சொல்றேன். நீங்க பண்ணின ஒவ்வொரு அநியாயத்துக்கும் ஆதாரம் என்கிட்ட இருக்கு."

"டேய்! இந்த ஊரு முழுசும் என் வார்த்தைதான் சட்டம். உன்னையும் அந்தக் கிழவன் மாதிரி..." என்று சொல்லி முடிப்பதற்குள், திடீரென அவர்களுக்குப் பின்னால் நின்றிருந்த கோவில் மணிகள் தானாக ஆடி "டங்!" என்று ஒலித்தன. காற்று இல்லாத அந்த மதிய நேரத்தில் அந்த மணிச்சத்தம் ரத்னவேலின் நெஞ்சை நடுங்க வைத்தது.

ஒரு நொடி தன் பேச்சை நிறுத்திய ரத்னவேல், தன் பயத்தை மறைக்க பலவந்தமாகச் சிரித்தான். "நல்லாடா... நல்லா பேசு. ஆனா ஞாபகம் வச்சுக்கோ — இந்த ஊர்ல நடக்குற எல்லாத்துக்கும் நான்தான் கடைசி வார்த்தை," என்று சொல்லி காரில் ஏறிச்சென்றான். ஆனால் அவன் போகும்போது, தமிழரசனின் கண்களில் தான் இதுவரை காணாத ஒரு உறுதியைக் கண்டான் — அது அவனுள் ஒரு விதைக்கப்படாத பயத்தை விதைத்தது.

பாகம் 4 | ரத்தமும் மரணபயமும் 

அத்தியாயம் 17: படுக்கையறையில் துரத்திய இருள்

ரத்னவேலின் மாளிகை. நள்ளிரவு நேரம். அடியாளின உடலிலிருந்து கருப்பசாமி விட்ட அந்த ஆக்ரோஷமான எச்சரிக்கையை, அங்கே காவலுக்குப் போயிருந்த அடியாட்கள் ஓடி வந்து ரத்னவேலிடம் சொன்னார்கள்.

"அண்ணே... அந்த சாமி கண்ணைத் திறந்துருச்சு. நமக்கு ஆபத்து வரும் போல இருக்கு..."

"பயத்துல உளறுறானுங்கடா! அந்தப் பைரவன் கட்டிய கட்டு எவ்ளோ உறுதியானதுன்னு எனக்குத் தெரியும். எல்லாம் தூக்கக் கலக்கத்துல கண்ட பிரமை. போங்கடா வெளிய!" என்று கூறிவிட்டுத் தன் படுக்கையறைக்குச் சென்றான்.

ஆனால், அன்று அவனது படுக்கையறையில் தூக்கம் வரவில்லை. திடீரென, அறையின் ஜன்னல் கதவுகள் பலத்த காற்றில் 'பட்... பட்...' என அடித்துக் கொண்டன. மூடிய அந்த அறைக்குள், எங்கிருந்தோ அந்தச் சுருட்டு வாசம் புகுந்தது.

ரத்னவேல் திடுக்கிட்டு எழுந்து உட்கார்ந்தான். "யாரு... யாருடா அது?" என்று கத்தினான். அப்போது... அவனது கட்டிலுக்குக் கீழே இருந்து அந்தச் சத்தம் கேட்டது. "ஜல்... ஜல்..."

"அய்யோ!" என்று அலறியபடியே கட்டிலில் இருந்து கீழே குதித்தான். மாளிகையில் காவலுக்கு நின்றிருந்த அடியாட்கள் அனைவரும், தங்களுக்குள்ளேயே அடித்துக்கொண்டு ரத்த வெள்ளத்தில் மயங்கிக் கிடப்பதைப் பார்த்து அவனுக்கு மரணபயம் தொண்டையை அடைத்தது.

வியர்வை கொட்ட, செருப்பு கூட இல்லாமல் இருட்டில் அலறியடித்துக் கொண்டு, பைரவனைத் தேடி சுடுகாட்டை நோக்கி வெறிபிடித்தவன் போல் ஓடினான் ரத்னவேல்.

 அத்தியாயம் 18: பைரவனின் புலம்பல் 

சுடுகாட்டை அடைந்த ரத்னவேலுக்கு அங்கு காத்திருந்தது பெரும் அதிர்ச்சி. பைரவன் ஒரு பாதி எரிந்த பிணத்தின் சாம்பலுக்குப் பின்னால் நடுங்கியபடியே பதுங்கிக் கிடந்தான்.

"பைரவா! என்னடா ஆச்சு உனக்கு? அந்தச் சாமி என் உசிர எடுக்கத் துரத்துதுடா! ஏதாவது பண்ணிக் காப்பாத்துடா!" என்று பைரவனின் தோளைப் பிடித்து உலுக்கினான் ரத்னவேல்.

பைரவன் பயத்தில் கண்களை உருட்டினான். "அடப்பாவி பண்ணையாரே... நீ என்னைய பெரிய இடத்துல கை வைக்க வச்சிட்டியே! நான் கட்டுன அத்தனை மாந்திரீகக்கயிறும் ஒரே நொடியில அறுந்துபோச்சு. என் வித்தை இனிமேல் அவன்கிட்ட ஒரு பைசாவுக்குப் பலிக்காது."

"அப்போ இப்போ என்ன பண்றது?"

"அந்தச்சாமீ சங்கிலிய அறுத்துடுச்சு... நம்ம உசிரு வேணும்னா இந்த ஊரவிட்டே ஓடுவோம்!"

"எங்க போறது? நான் எங்க போனாலும் அவன் என்னைத்தேடி வருவான்னு நீயே சொன்னயே!"

"ஒரு வழி இருக்கு. என் குருநாதர். சதுரகிரி மலைக்குப் பக்கத்துல இருட்டுக் குகையில இருக்காரு. அவரால மட்டும்தான் இதுக்கு ஏதாவது வழி காட்ட முடியும்," என்றான் பைரவன் நடுங்கியபடி.

பணத்தால் எதையும் சாதித்து விடலாம் என்று நினைத்த ரத்னவேலின் அகங்காரம் சுடுகாட்டுச் சாம்பலோடு சாம்பலாகப் போனது.

அத்தியாயம் 19: சதுரகிரி வனமும் அகோரி தம்பிரானும் 

பகலிலேயே இருள் சூழ்ந்து கிடக்கும் சதுரகிரி மலையின் அடர்ந்த வனப்பகுதிக்குள் இருவரும் இரவோடு இரவாக ஓடினர். மனித மண்டையோடுகளுக்கு இடையே கண்கள் மூடி அமர்ந்திருந்தார் அகோரி தம்பிரான்.

பைரவன் ஓடிப்போய் அவர் கால்களில் விழுந்து கதறினான். "குருவே... என் அறியாமையால மாரநாடு கருப்பசாமி மேல கை வச்சுட்டேன். சாமி கட்டவிழ்ந்து வெளிய வந்துருச்சு. எங்களை நீங்கதான் காப்பாத்தணும்!"

அந்தப் பேரைக் கேட்டதும், அகோரி தம்பிரான் மெல்லத் தன் ரத்தச் சிவப்பான கண்களைத் திறந்தார். "மூடாள் பயலே! யாருடைய எல்லையில் சென்று விளையாடியிருக்கின்றாய்? தர்மத்தின் ஆணிவேரையா அசைக்க நினைத்தாய்? சாட்சாத் அந்த எமதர்மனாலேயே அவனைக் கட்டுப்படுத்த முடியாதுடா!"

ரத்னவேலும் அவர் காலில் விழுந்து கதறினான். "சாமி... என் உசிரக் காப்பாத்துங்க. நீங்க கேட்குற எவ்ளோ பணமா இருந்தாலும் நான் தர்றேன்!"

அகோரி தம்பிரான் விகாரமாகச் சிரித்தார். "பணத்தைக் காட்டி தர்மத்தை விலைக்கு வாங்க இது சாதாரணச் சாமி இல்லடா... தர்மத்தின் காவலன்! அவருடைய கோபத்தைத் தணிக்க வேண்டுமென்றால், அதற்குக்கொடுக்க வேண்டிய விலை மிகப்பெரியது!"

"என்ன விலையானாலும் தர்றேன் சாமி..."

"பாப்போம். இன்னைக்கு இந்த அகோரி தம்பிரானோட வித்தைக்கும், அந்தத்தர்மத்தோட ஆக்ரோஷத்துக்கும் ஒரு கை பாத்துருவோம்," என்று கம்பீரமாக எழுந்து நின்றார் அகோரி தம்பிரான்.

பாகம் 5 | இறுதித் தீர்ப்பு

அத்தியாயம் 20: மகா பைரவ வளையம் 

"டேய் பைரவா! அந்த ரத்னவேலை இழுத்துட்டு வாடா இங்க!" என்று கர்ஜித்த அகோரி தம்பிரான், குகையின் மையத்தில் இருந்த யாக குண்டத்தில் நெருப்பை மூட்டினார்.

"பண்ணையாரே... உன் ரத்தத்தைக் குடுடா!" என்று கத்திய அகோரி தம்பிரான், ரத்னவேலின் கையை ஒரு கூர்மையான கத்தியால் கீறினார். நெருப்பு நீல நிறமாக மாறிப் பிளந்து எரியத்தொடங்கியது.

"இது என்ன சாமி?" என்று பயத்துடன் கேட்டான் ரத்னவேல்.

"பயப்படாதீங்க பண்ணையாரே! இது 'மகா பைரவ வளையம்'. அந்த மாரநாடு சாமியா இருந்தாலும் சரி, இந்த வளையத்தைத் தாண்டி ஒரு அடிகூட உள்ளே வர முடியாது!" என்று கொக்கரித்தான் பைரவன்.

— அதேநேரம், ஊரில் —

சதுரகிரி மலையில் இந்த நிகழ்வுகள் நடக்கும் அதேநேரத்தில், ஊரில் தமிழரசன் ஒரு அவசரக் கூட்டத்தை நடத்திக் கொண்டிருந்தான்.

"ரத்னவேலும் அவனோட ஆளும் ஊரைவிட்டு ஓடிப்போயிருக்காங்க. இதுதான் சரியான நேரம். அவனோட மாளிகையில இருக்குற ஆவணங்கள், பணப்பட்டுவாடா லெட்ஜர்கள் எல்லாத்தையும் காவல்துறை பறிமுதல் செய்யணும்," என்று தமிழரசன் ஊர் மக்களுக்கு விளக்கினான்.

"தம்பி, அவன் திரும்பி வந்து நமக்கு ஆபத்து பண்ணமாட்டானா?" என்று ஒருவர் கேட்டார்.

"வரமாட்டான். நான் சொல்றேன், நம்புங்க மாமா," என்று தமிழரசன் உறுதியாகச் சொன்னான்.

இரு உலகங்களிலும் — ஒன்று மாந்திரீக இருளில், மற்றொன்று மனித நீதியில் — அநீதிக்கு எதிரான வளையம் ஒரே நேரத்தில் இறுகிக் கொண்டிருந்தது.

அத்தியாயம் 21: மலையிறங்கிய மகா சக்தி 

வெளியே வீசிய பலத்த சூறாவளிக் காற்று குகைக்குள் புகுந்து யாக நெருப்பைப் பதம் பார்த்தது. வானத்தில் எந்த மேகமும் இல்லை, ஆனால் சதுரகிரி மலையே குலுங்குவது போல் ஒரு பெரும் இடி முழங்கியது.

திடீரென, குகையின் வாசலில் அந்த நீல நெருப்பு வளையத்திற்கு அப்பால்... ஒரு பிரம்மாண்டமான இருள் நிழல் வந்து நின்றது. "ஜல்... ஜல்... ஜல்..." சலங்கைச்சத்தம் இப்போது மலையையே இரண்டாகப் பிளப்பது போல் எதிரொலித்தது.

"குருவே... சத்தம் நெருங்குது!" என்று பைரவன் பதறினான்.

"பயப்படாதே! இந்த வளையத்தை யாராலும் தாண்ட முடியாது!" என்று அகோரி தம்பிரான் மந்திரத்தை உச்சரிக்கத் தொடங்கினார். ஆனால், அவர் மந்திரத்தை முடிப்பதற்குள்... எந்தக் கால்களுக்கும் சொந்தமில்லாத அந்தப் பிரம்மாண்டமான பித்தளைச் சலங்கை, அந்த நீல நெருப்பு வளையத்தை ஒரு சிறு தூசு போலக் கடந்து உள்ளே உருண்டு வந்தது.

"அய்யோ! குருவே, சலங்கை உள்ள வருது!" என்று கதறினான் பைரவன்.

— அதேநேரம், ஊரில் —

கருப்பசாமி கோவில் வாசலில், அதே நொடியில் மூலஸ்தானத்தில் நின்ற சுடலை பூசாரி திடீரென உடல் சிலிர்க்க உணர்ந்தார். "தமிழரசன் தம்பி... சாமி இப்போது குகைக்குள்ள போயிருச்சு. நான் உணர்றேன்," என்று மெல்லக் கூறினார். ஊர் மக்கள் அனைவரும் கைகூப்பி நின்று, தூரத்து மலையை நோக்கித் தங்கள் பிரார்த்தனையை அனுப்பினார்கள். 

அத்தியாயம் 22: கக்கிய யாகமும் தவிடுபொடியான வித்தையும் 

சலங்கை யாக நெருப்பில் "டப்" என விழுந்தது. அடுத்த நொடி, குகைக்குள் ஒரு பெரும் வெடிச்சத்தம்! "டமீல்!"

நீல நிற நெருப்பு அடியோடு அணைந்து, குகை முழுவதும் கார் இருள் சூழ்ந்தது. "என்... என் வித்தை... என் இருபது வருஷத் தவம்!" என்று அலறிய அகோரி தம்பிரான், அந்த மகா சக்தியின் உக்கிரத்தைத் தாங்க முடியாமல் தன் இரு கண்களையும் கைகளால் பொத்திக்கொண்டு ரத்தம் கக்கி கீழே விழுந்தார்.

"குருவே! எழுந்திருங்க குருவே!" என்று பைரவன் அலறினான். ஆனால் பதிலேயில்லை.

குரு வீழ்ந்ததைக் கண்ட பைரவனும் ரத்னவேலும் மரணபயத்தின் உச்சிக்குச் சென்றனர். "இனி நமக்கு யாருமில்ல பண்ணையாரே..." என்று பைரவன் நடுங்கினான். இப்போது அவர்கள் முன்னால் எந்த மாந்திரீகக் கேடயமும் இல்லை. தர்மத்தின் நேரடிப் பார்வையில் அவர்கள் நிர்வாணமாய் நின்றார்கள்.

அத்தியாயம் 23: இருளின் பிடியில் ரத்னவேல் 

இருளில் இருந்து ஒரு பிரம்மாண்டமான கை நீண்டு வருவது போல் ரத்னவேலுக்குத் தோன்றியது. அவன் தொண்டையை யாரோ இரும்புப் பிடியாகப் பிடித்துத் தூக்குவது போல் உணர்ந்தான்.

"விடுங்க... விடுங்க என்னை... நான் தப்பு செஞ்சேன், மன்னிச்சுடுங்க!" என்று மூச்சு திணறி ரத்னவேல் கெஞ்சினான்.

காற்றில் மாரநாடு கருப்பசாமியின் ஆக்ரோஷமான கர்ஜனை ஒலித்தது. "டேய் ரத்னவேலு! பணத்த வச்சுப் பிணத்த வாங்குறவன் நீ... ஆனா தர்மத்த எவன்டா விலைக்கு வாங்க முடியும்? என் மண்ணுல ரத்தத்தைச் சிந்தின பாவி... உனக்கு மன்னிப்பே கிடையாதுடா!"

அவன் அலறிய அலறல், பல மைல்களுக்குக் கேட்டது. பைரவனும் ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத சக்தியால் சுவரில் தூக்கி வீசப்பட்டான். இருண்ட அந்தச் சதுரகிரிக் குகைக்குள், அநீதிக்குக் கொடுக்கப்பட்ட தண்டனை அரங்கேறியது.

— அதேநேரம், ரத்னவேலின் மாளிகையில் —

தமிழரசன் தலைமையில் ஒரு குழு காவல்துறையின் உதவியுடன் ரத்னவேலின் மாளிகையை முற்றுகையிட்டது. "சார், இதோ இருக்கு லெட்ஜர். இதுல ஊர் மக்களைக் கொடுமைப்படுத்தி

வாங்குன நிலங்கள் எல்லாத்துக்கும் ஆதாரம் இருக்கு," என்று தமிழரசன் காவல் அதிகாரியிடம் காட்டினான்.

"இவனுக்கு எதுக்கு நம்ம காவல்துறை உதவி வேணும்? இவன் காணாம போயிட்டானே!" என்று போலீஸ் அதிகாரி குழம்பினார்.

"சார்... அவன் தப்பிக்க முடியாது. நம்ம சாமி அவனைத் தேடி ஏற்கனவே கிளம்பிருச்சு," என்று தமிழரசன் சொன்ன அதே நொடியில், மலைப்பகுதியில் சதுரகிரிக்காட்டுக்குள் அவனது வார்த்தைகள் மெய்யாகிக் கொண்டிருந்தன.

 அத்தியாயம் 24: தர்மத்தின் தீர்ப்பு

விடியற்காலையில், சுடலை பூசாரி ஓடி வந்து தமிழரசனிடம் சொன்னார்: "தம்பி... கோவில் மரத்துல ரெண்டு பேரு தலைகீழா தொங்குறாங்க! ரத்னவேலும் அந்த மாந்திரீகனும்!"

தமிழரசன் ஓடிச்சென்று பார்த்தபோது, அங்கே — புத்தி பேதலித்துப் பிதற்றிக் கொண்டிருந்த ரத்னவேலையும் பைரவனையும் கண்டான். "நான் நினைச்ச நீதி இது இல்ல," தமிழரசன் மனதுக்குள் நினைத்தான், "ஆனா தர்மம் அதுக்கான வழியை அது தேர்ந்தெடுத்துக்கிச்சு."

"என்ன ஆகும் இனிமேல் இவங்களுக்கு தம்பி?" என்று சுடலை கேட்டார்.

"காவல்துறை வந்து கூட்டிட்டுப் போவாங்க. மீதி நீதிமன்றம் பாத்துக்கும் மாமா. நாம நமக்குத் தேவையான ஆதாரங்களை எல்லாம் ஏற்கனவே குடுத்தாச்சு," என்றான் தமிழரசன்.

கோவில் வாசலில், சாமியின் காலடியில்... அந்தப் பிரம்மாண்டமான பித்தளைச் சலங்கை எந்தச் சலனமும் இன்றி அமைதியாக அமர்ந்திருந்தது. காற்றில் ஒரு மெல்லிய சுருட்டு வாசம் மட்டும் இன்னும் மிச்சமிருந்தது.

சுடலை பூசாரி கைகூப்பிச் சாமி கும்பிட்டார். மூன்று தலைமுறையாகக் காத்து வந்த அந்தப் பந்தம் இன்று தன் நிறைவைக் கண்டதை எண்ணி அவரது கண்களில் நீர் பெருகியது. "நம்ம சாமிக்குக் கண்ணு விழிச்சுருச்சுடா! தர்மம் எப்போதும் சாகாது!"

"சுடலை மாமா... இனிமேல் நாம சாமிக்குக் கடன் ஏதும் இருக்கா?" என்று தமிழரசன் கேட்டான்.

"ஒண்ணே ஒண்ணு தம்பி — இந்தச் சாமியை மறக்காம, ஒவ்வொரு தலைமுறையும் காப்பாத்திக்கிட்டே இருக்கணும். அதுதான் நம்ம கடன்."

ஊர் மக்கள் அனைவரும் பக்திப் பரவசத்தோடு "அரோகரா! கருப்பசாமிக்கு அரோகரா!" என்று முழங்கினர். அவர்களுக்கு நடுவே தமிழரசன் நின்று, தன் மாமா பழனியின் நினைவாகக் கண்ணீருடன் கைகூப்பினான். தன் ஊரின் நிலங்களும், நீதியும் திரும்பப் பெறப்பட்ட அன்று, தர்மமும் மனித முயற்சியும் ஒன்றாக இணைந்து வென்ற நாளாக அது வரலாற்றில் பதிந்தது.

                                                                                                   முற்றும் 

கதை ஆசிரியர்: மணிகண்டன் S.G

                                                                                                                              சிறுகதை :மணிகண்டன் S.G

காமாட்சி அம்மன் கோயில் தெரு, மேல அனுப்பனடி, மதுரை

இந்த கதை என் சொந்த கற்பனை கதை , என்பதை உறுதி அளிக்கிறேன்

Sirukathai | sirukathaigal | Tamilkathaigal | சிறுகதைகள் | சிறுகதை | தமிழ் சிறுகதைகள் | tamil story books | best story | tamil stories | Best stories